Je moet het er voor over hebben: eerst een zware ontgroening ondergaan voordat je je bij de studentenvereniging van jouw keuze mag aansluiten. De afgelopen tijd is deze traditie veelal negatief in het nieuws geweest, nadat er in Groningen een ontgroening flink uit de hand liep. Inmiddels lijkt het grootste deel van Nederland het eens te zijn: ontgroeningen zijn gevaarlijk en je lijkt wel gek om er aan mee te doen. Maar is het wel nodig om alle ontgroeningen zo over één kam te scheren? Sophie Smit* deed zelf vier jaar geleden mee aan de ontgroening van haar studentenvereniging en vindt niet dat het zo’n negatief beeld verdient.

Vier jaar geleden deed jij zelf mee aan een ontgroening. Wat waren jouw ervaringen?
“Het is voor niemand leuk, maar een ontgroening is een ontgroening. Het is heel onwerkelijk en je weet van tevoren niet waar je je precies op moet voorbereiden. De ontgroening neemt je in die periode helemaal in beslag, en ja, het is heel zwaar. Ik merk wel altijd dat het lastig is de ervaring van een ontgroening uit te leggen aan iemand die dit nog nooit heeft meegemaakt. Het lijkt een hele andere wereld.”

Heb je tijdens jouw ontgroening weleens overwogen ermee te stoppen?
“Nee. Althans, je denkt er weleens over na, maar ik heb die mindset snel omgezet. Ik heb er nooit echt over nagedacht om er echt mee te stoppen, eerder hoe ik er het beste mee om kon gaan. Uiteindelijk heb ik besloten om me er gewoon door heen te zetten, ik wilde me niet laten wegzetten door die mensen. Daarna zou ik wel kijken of het de ontgroening ook daadwerkelijk waard was.”

Wat is volgens jou de positieve kant van een ontgroening?
“Ik vind positief hierbij een lastig begrip. Een jongen zei een keer tegen mij: wat mensen in tien jaar vriendschap hebben opgebouwd, bouwen wij hier in tien dagen op. Dat is waarschijnlijk een beetje moeilijk voor te stellen als je zelf nog nooit een ontgroening hebt meegemaakt. Ik vind ontgroeningen niet per sé positief of negatief, het hoort er gewoon bij.”

Nu is het bij bijvoorbeeld Vindicat laatst behoorlijk uit de hand gelopen. Wat zijn volgens jou de grenzen bij een ontgroening?
“Er zijn altijd een aantal regels waar je je aan moet houden. Al vind ik het wel vreemd dat de universiteit nu pas met regels als minimaal zes uur slaap op de proppen komt. Die hanteren wij inmiddels al vijf jaar, dus ik denk dat het daar ook een beetje mis is gegaan. Maar allereerst is er je natuurlijk eigen grens. Als je iets echt niet wil doen, moet je dat niet doen. Ook al kan dat betekenen dat je ermee moet stoppen. Bovendien vind ik dat je absoluut niet aan elkaar mag zitten tijdens een ontgroening, of de nieuwe leden persoonlijk mag beledigen.”

Hoe groot is volgens jou de sociale druk bij een ontgroening?
“Dat verschilt per vereniging. Als je de ontgroening niet kan doorlopen is het vaak einde verhaal bij zo’n vereniging, maar het wordt je vaak niet persoonlijk kwalijk genomen. Het ligt er vaak ook aan waarom je ermee stopt. Gezondheidsproblemen zijn bijvoorbeeld een heel ander verhaal dan wanneer je het opgeeft omdat je het gewoon te zwaar vindt. Het blijft uiteindelijk je eigen keuze hoe ver je wil en kan gaan.”

*Om privéredenen is er een andere naam gebruikt.