De moeder van Emma van Dooren vertelde in RTL Late Night over de psychische problemen van haar zestienjarige dochter. Hierdoor is het letterlijk een kwestie van leven en dood dat Emma naar een klinische intensieve behandelkliniek gaat, maar vanwege ondercapaciteit in de zorg is dit niet mogelijk. Maxime (18) belandde twee jaar geleden en dit jaar opnieuw in het zelfde schuitje en ziet dat steeds meer jongeren om haar heen moeite hebben om hun drukke bestaan bij te benen. “Ik hoor steeds vaker dat mensen van mijn leeftijd burn-outs of een depressie hebben. Waar is het misgegaan?”

Tekst: Indra Jager

Bij Maxime ging het mis op haar zestiende. “Ik sloot mezelf op, sprak niet meer af met vrienden, werd soms agressief, was heel vaak chagrijnig, het ging slecht op school en op een gegeven moment werd het zo erg dat ik eigenlijk niet meer van mijn kamer kwam. Mijn moeder signaleerde dit en schakelde de huisarts in.”

Onbegrepen

“Van daar ging ik door naar de GGZ in Helmond, waar ik een test kreeg. Deze moest uitwijzen wat er precies met me aan de hand was en bevestigde mijn zware depressie. Eerst kreeg ik EMDR-behandelingen, maar die werkten helaas niet voor mij, maar toen kwamen ze erachter dat ik ADHD heb. Ik kreeg Ritalin voorgeschreven, maar dat maakte mij alleen maar slechter.”

“Toen voelde ik me echt onbegrepen. Ik dacht: bij de GGZ willen ze me alleen maar volstoppen met pillen. Maar later begreep ik wel dat ze me eigenlijk alleen maar hulp wilden bieden. Ze stonden bijvoorbeeld ook erg open voor mijn mening.”

Terminaal

Daarna ging Maxime bij een psycholoog en psychiater in behandeling en gingen ze dieper op de depressie in, want waar kwam die vandaan? “Dat was voor mij eigenlijk wel duidelijk; mijn 34-jarige oom kreeg voor de tweede keer een hersentumor en deze keer was het terminaal. Omdat we weinig familie hebben, namen mijn ouders mijn oom in huis. Iedere dag als ik van school kwam, zag ik dat het slechter en slechter met hem ging. Het was gewoon een waiting game.”

Na zes weken konden ze het niet meer aan en ging haar oom naar een hospice, waar Maxime’s familie hem bleef verzorgen. “Dokteren zeiden dat hij nog een paar maanden had, daarna werden het weken en op een gegeven moment kon het elk moment gebeuren. Toen ik me op een willekeurige dag voor school klaarmaakte, kwamen mijn ouders naar boven en voelde ik de bui al hangen.”

Neerwaartse spiraal

Daarnaast ging Maxime’s grootste steun en toeverlaat dood; haar hond. “Ik ben altijd opgegroeid met honden en een jaar na de dood van mijn oom stierf ook mijn hond. Ze ging opeens schuimbekken en toen was ze dood. Dat was voor mij het moment dat ik in een neerwaartse spiraal belandde.”

Gelukkig kreeg Maxime vanuit haar familie ook veel steun. “Mijn ouders hebben altijd achter mij gestaan, al vond mijn vader het soms moeilijk; hij snapte niet zo goed wat er allemaal met mij gebeurde. Hij is toen meegegaan naar gesprekken met mijn psycholoog en heeft daar geleerd dat het niet zomaar aanstellerij is.”

Begrip

Ook op haar middelbare school kon Maxime rekenen op veel begrip. “Mijn mentor en decaan maakten zich echt zorgen om me en waren ook op zoek naar een oplossing. Door mijn depressie had ik ondertussen namelijk ook een paniekstoornis ontwikkeld en kon ik de druk al helemaal niet meer aan; iedere week moest ik naar de GGZ, ik slikte antidepressiva en andere medicijnen en álles was vermoeiend. Zelfs wandelen werd een hele opgave. Volgens mijn psycholoog moest ik mezelf wel blijven pushen om iedere dag een activiteit te doen, want op een gegeven moment moet je tóch je bed uitkomen. Soms lukt dat wel en soms niet.”

“Omdat mijn school dit zo goed snapte, kreeg ik een aangepast rooster. Dat was heel fijn, maar ik dacht ook wel: mag ik alsjeblieft gewoon een normale puber zijn?”

Noodgedwongen

Helaas zorgde het aangepaste rooster en niet voor dat Maxime de havo af kon maken en moest Maxime noodgedwongen naar het mbo, waar ze nogmaals depressief werd. “Op het mbo begrepen ze de situatie volgens mij niet helemaal. Ik volg daar nu wel een aangepast rooster en ik maak mijn jaar af omdat ik leerplicht heb, maar volgend jaar neem ik een tussenjaar.”

“Maar eigenlijk denk ik nu niet zoveel aan mijn toekomst, want ik ben herstellend van een terugval. Naast mijn depressie kreeg ik er deze keer ook nog een burn-out bij. Dat kwam omdat ik ondanks mijn depressieve gevoelens toch naar school ging. Als je gewoon gaat, ben je namelijk sterk, dacht ik. Maar dat werkte juist averechts. In het tussenjaar wil ik dus gewoon beter worden en dan kijk ik wel hoe het gaat.”

Vechten

“Ik zie mijn situatie wel vaker om me heen; steeds meer jongeren krijgen last van depressies en burn-outs. Waar is het misgegaan? Vraag ik me dan af. Zo ook bij Emma”, vertelt Maxime. “Emma heeft op Facebook gereageerd dat ze gaat vechten voor mensen zoals wij en ik denk dat dit een heel positief effect heeft.”

“Ik vind het ook heel goed dat haar moeder dit onder de aandacht heeft gebracht, want ik hoop dat er betere zorg komt. Depressie is namelijk niet niks; het is écht een ziekte.”