Xbox, Playstation, Wii: woorden die tegenwoordig zo normaal zijn geworden dat het bijna niet meer voor te stellen is dat er een wereld bestond voordat deze termen de normaalste zaak van de wereld werden. Maar dat die wereld er is, is één ding dat zeker is. In de tijd van de oermens en de Neanderthalers zaten ze ten slotte nog láng niet non-stop naar een scherm te staren.

Goed, speciaal voor de liefhebbers een kort geschiedenislesje. In 1958 werd de allereerste game ontwikkeld: een tennisspel, ontworpen door een Amerikaans laboratorium in de hoop zo de bezoekers bezig te houden (tja, je moet wat natuurlijk). Helaas voor het laboratorium vroegen ze geen patent aan op het door henzelf ontwikkelde tennisspel, en was het de net afgestudeerde student Ralph Bear die er met de eer vandoor ging en in 1968 zijn plekje bemachtigde in de geschiedenisboeken. Zijn innovatieve idee? Interactieve televisie in combinatie met een spelcomputer, waarna al snel zijn meest bekende spel Pong volgde.

Pong.

Pong was de eerste écht populaire game.


Hoewel Bears’ hoogtepunt inmiddels alweer eeuwen geleden lijkt (oké, halve eeuw), wordt hij nog altijd gezien als dé vader van de gamewereld. Sinds zijn uitvinding veranderde de wereld van computergames langzaamaan in de wereldwijde markt zoals we die nu kennen, waarin jaarlijks miljarden euro’s omgaan. Maar samen met het ontstaan van de wondere wereld van computergames, ontstond ook langzaam maar zeker de ultieme schaduwkant van het succesverhaal: gameverslaving. Vooral de laatste jaren laat dit probleem een explosieve stijging zien. Waar er in 2009 slechts 67 mensen  zich durfden te melden als gameverslaafde, waren dit er in 2014 volgens onderzoek van het Trimbos Instituut maar liefst 544.

De oorzaak van dit stijgende stelletje verslaafden ligt vooral bij de toenemende populariteit van online multiplayer role games als World of Warcraft. Doordat dit soort spellen sociaal contact met andere spelers bieden, is dit dan ook meteen de meest verslavingsgevoelige factor. Even weg om je onder de mensheid te begeven? Niet nodig, je hebt ten slotte je World of Warcraft ‘vrienden’.  

Emmelie ging dieper op gameverslaving in.