Het is zes uur ’s ochtends en de wekker gaat. Nog voor ik mijn ogen open heb, besef ik me dat ik er ook vandaag niet aan kan ontkomen. Ik heb op dit moment nog 2,5 uur de tijd om me voor te bereiden op die brandende hel die ik school mag noemen. Ongeveer anderhalf uur ben ik bezig om mijn make-up en mijn haar te perfectioneren zodat ze daar in ieder geval niks over kunnen zeggen. Voor ik naar beneden loop, waar mijn moeder klaar zit met een boterham voor mij, trek ik mijn shirt omhoog om naar mijn inmiddels magere buik te kijken. ‘Je bent dik’, spreek ik mezelf toe. Ik geef mijn moeder een kus, eet de boterham niet en vertrek richting school.

Lily Lange

Ik fiets in mijn eentje, uiteraard. Mijn oude groepje fietst wel gewoon samen naar school, maar ik mag niet meer mee. Het meisje dat voorop fietst is de meest gemene, Lotte. Dezelfde Lotte die vorig jaar nog mijn bestie was. Maar zolang ze voor me fietsen is het oké, dan hebben ze misschien niet eens door dat ik achter ze zit. Tot het moment dat ik zie, dat zij mij zien. ‘Wat zullen ze nu weer over me zeggen?’ vraag ik me af. Ik hoor het gelach al in de verte en het enige wat ik nog voel is schaamte. Ik zet mijn muziek harder, zodat ik het niet meer kan horen.

Het gelach blijft de hele dag op de achtergrond als liftmuziek. In de kantine kijk ik toe hoe anderen gezellig met elkaar zitten te eten en te chillen. Ik sta alleen. Ik sta alleen op een plek waarvan ik hoop dat ik daar niemand tot last ben. Terwijl ik om me heen kijk vraag ik me af waarom niemand mij aardig vindt, ‘Ik ben toch ook best oké?’ Ik schaam me gewoon. Ik schaam me zo ontzettend dat ik hier alleen in de kantine sta terwijl er naar me gewezen wordt. Omdat ik met niemand kan praten ben ik alleen met mijn gedachten: ‘Ik heb geen vrienden, niemand wil bij mij zijn.. Ik sta gewoon voor schut hier in mijn eentje, in de kantine.’ Ik eet weer niks, zit mijn tijd uit en ga weer naar de les.

Ik ben nu 23 jaar oud. Destijds had ik nooit durven hopen dat ik hier ooit bovenop zou komen, laat staan dat mensen me ooit nog aardig zouden vinden. Maar dat is wel gebeurd. Na een paar van die vreselijke kutmaanden hebben mijn ouders me van school gehaald en ben ik naar een nieuwe school gegaan. Op deze school had ik zelfs binnen no-time een berg nieuwe vrienden, het lag dus helemaal niet aan mij.

Mijn pestkop kwam ik een paar jaar later nog tegen op een examenfeestje. Ze was zes jaar ouder en twintig kilo zwaarder, maar toch was ze haar vuile streken niet verleerd. Toen ik later op de avond weg wilde gaan zei ze: ‘Ja, ga maar snel weg voordat je weer wordt weggepest.’ Ik kon gewoon niet geloven dat ze het gore rotlef had om na al die jaren nog steeds zo stoer tegen mij te doen. Ik was niet meer de onzekere Lily van vroeger en dat zou ik haar even duidelijk maken. Ik keek nog eens goed naar haar en besefte me dat karma haar werk eigenlijk al wel gedaan had. Ik besloot de grotere persoon te zijn en haar achter te laten met haar domme opmerking.  

Toch wil ik na die tien jaar graag nog even wat zeggen: ‘Beste Lotte, fuck you.’